Derdimize Çare Bir Çiçek

<div class="">Fetih diyarının sürgün çocuğu Sinan Terzi, şamatayla hüzün, hasretle istiğna arasında salınan kısa öykülerinde, ironik dilini ister eğlendirmek ister göyündürmek için kullansın, </div>
<div class="">her şeyi tek bir şeyde, her meserreti tek bir kahkahada, her derdi tek bir çarede düğümlüyor ve kitabın sonunda bizi buruk bir tebessümle baş başa bırakıyor.</div>
<div class=""> </div>
<div class="">Yaz geceleri İstanbul’da bahçeli ev büyük nimettir, bilen bilir. Hele kuzeye bakıp </div>
<div class="">biraz da yel alıyorsa. Semaverin altı kaynadı kaynayacak. </div>
<div class="">Dün gibi kulağımda fokurtusu. </div>
<div class="">“Kabak çekirdeği Ürgüp” demişti pazarcı. </div>
<div class="">- Beyyy!</div>
<div class="">deyiverdi yine dedem. Deliorman ağzına yatkın olan herkes bilir ki bu “Beyyy” beyliğin beyi değil, “Be hey!” nidasının kısa kesilmişi… Kafasını hayıflanır gibi salladı:</div>
<div class="">- Beyyy! Beyyy! İşkodra memleket!</div>
<div class="">- Ne oldu dede? İşkodra neresi?</div>
<div class="">- Çok çabuk geçiyor ömür be çocuğum, çok çabuk. Hasmahalle’de Kocababa’mla</div>
<div class="">Kocapınar’ın başında atları suladığımız dün gibi. Bugün sana da dün olsun hele, </div>
<div class="">anlarsın Hanya’yı da Konya’yı da İşkodra’yı da…</div>
<div class=""> </div>
<div class="">O günün üzerinden otuz sene geçti neredeyse. Dedem yok, bahçe sessiz, İstanbul </div>
<div class="">gayya kuyusu. Radyoda bir Reyhanî türküsü: “Belki derdimize çare bir çiçek…” Memleket, İşkodra memleket!</div>