Son Kuşlar

İçindekiler;

Son Kuşlar
Bulamayan
Yaşayacak
Kendi Kendime
Radyoaktiviteli, Röportajlı Hikâye
Bir Kaya Parçası Gibi
Gün Ola Harman Ola
Ağıt
Balıkçısını Bulan Olta
Barba Antimos
Haritada Bir Nokta
Sivriada Geceleri
Sivriada Sabahı
Türk Ülkesi
Yandan Çarklı
Pay
Korentli Bir Hikâye
Kırlangıç Yuvasındaki Kadın
Dondurmacının Çırağı
“Söz vermiştim kendi kendime: Yazı bile yazmayacaktım. Yazı yazmak da, bir hırstan başka neydi? Burada namuslu insanlar arasında sakin, ölümü bekleyecektim. Hırs, hiddet neme gerekti? Yapamadım. Koştum tütüncüye, kalem kâğıt aldım. Oturdum. Ada ’nın tenha yollarında gezerken canım sıkılırsa küçük değnekler yontmak için cebimde taşıdığım çakımı çıkardım. Kalemi yonttum. Yonttuktan sonra tuttum öptüm. Yazmasam deli olacaktım.”
“Haritada Bir Nokta” adlı öyküden

Son Kuşlar
Kış, Ada’nın bir tarafında yerleşebilmek için rüzgârlarını poyraz, yıldız poyraz, maestro, dıramudana, gündoğusu, batı karayel, karayel halinde seferber ettiği zaman; öteki yakada yaz, daha pılısını pırtısını toplamamış, bir kenara oldukça mahzun bir göçmen gibi oturmuştur. Gitmekle gitmemek arasında sallanır bir halde, elinde bir pasaport, çıkınında üç beş altın, bekleyen bu güzel yüzlü göçmen tazeyi benden başka bu Ada’da seven hemen hiç kimse yoktur, diyebilirim -Övünmek için değil-
Herkesin yeni başlayacak olan altı yedi aylık soğuk hayata kendini şimdiden alıştırmak ve hazırlamak için bir şeyler yapmaya çalıştığı öyle günlerde ben, tembelliğim, hep kaçanı kovalayan…